(0)

Selecteer Regio

VIB nr. 72 - 2012

‘Vakbond in Beweging‘ is het 3-maandelijkse magazine van ABVV-regio Antwerpen. Het blad wordt volledig bijeengeschreven door vrijwilligers.

ABVV-regio Antwerpen | 2012
Tijdschrift | 28 blz.


Doelgroep: Algemeen

Inhoud

Redactioneel
3 Storm
Kinderen van Semini
4 Georges Heylen
Geschiedenis
6 De Roma, van wijkcinema tot mythe
Interview
8 Paul Schyvens
Armoede
13 Hoe werk je armoede bij gepensioneerden weg
Ongewone mensen
15 Jef De Paepe 
16 Jef  De Paepe op Petroleum Zuid
Rode oortjes 
18 Joe Hill
Filmvertoning 
20 Made in Dagenham
Boekbespreking
22 Metamaus
Toneel
24 Groenten uit Balen
Film
26 Lena

Lees het redactioneel: STORM

In december koos Time Magazine ‘de demonstrant’ als de persoon van 2011. Met ‘dé demonstrant’ bedoelde het Amerikaanse tijdschrift niet de doorsnee ABVV-militant die vorig jaar verschillende keren op straat kwam om te betogen. Neen, de demonstranten van Time zijn de actievoerders van de Arabische lente, de Indignados in Zuid-Europa, de protesterende jongeren die het Verenigd Koninkrijk letterlijk een hete zomer gaven, de Occupy Wall Street beweging in Amerika…

In België hebben we ‘dé demonstrant’ van Time niet vaak gezien. Behalve misschien even op televisie toen een groep Indignados door ons land trok op weg naar de Europese instellingen. Maar daar is het bij gebleven. Dé demonstrant van 2011 was zeker geen landgenoot. Sociologen en journalisten zijn ondertussen wel al druk bezig om opgang van de demonstrant te onderzoeken en te verklaren. Die trendwatchers wijzen op het ongeorganiseerde karakter van de verschillende protestbewegingen; op de afwezigheid van woordvoerders en structuren; op de rol van de nieuwe sociale media zoals facebook, twitter of you tube; op de – afhankelijk van de bron – heel concrete of net heel vage eisen. En natuurlijk worden de eerste parallellen gelegd met mei ’68.

In de berichtgeving over de genoemde protestacties valt echter vooral op dat hét gemeenschappelijke kenmerk van dé demonstranten het besef is dat ze niks meer te verliezen hebben. Omdat ze al decennia lang in een autoritair of dictatoriaal regime leven; omdat de financiële crisis hen volledig aan de grond gebracht heeft; omdat de banken met hun huis aan de haal gingen; omdat ze geen perspectief hebben op betaalbare studies, waardig werk, een redelijk inkomen en dus een zelfstandig leven. En omdat ze geen andere uitweg hebben dan ongeorganiseerd protesteren en in de ergste gevallen daarvoor repressie, foltering en kogels te riskeren. Als er in verband met ‘dé demonstrant’ al een referentie naar de jaren ’60 gemaakt moet worden, dan misschien best naar het vers ‘Freedom’s just another word for nothing left to lose’ uit het liedje ‘Me and Bobby Mcgee’.

Dat dé demonstrant vooralsnog niet in België is opgedoken, hoeft ons dus niet te verbazen en zou zelfs iedereen moeten verheugen. Hoewel de regeringsvorming dan wel lang mag aangesleept hebben leven, we niet in een autoritair regime. Ons moeizaam opgebouwd sociaal systeem en, niet te vergeten, de index beschermen ons tegen de ergste gevolgen van een financiële en economische crisis. En we hebben sterke middenveldorganisaties – waarvan de vakbonden niet de minste zijn – die dit sociaal systeem verdedigen en die hun leden de mogelijkheid bieden om op georganiseerde manier hun mening te uiten.

Maar blijkbaar is niet iedereen zo blij met de vaststelling dat de persoon van 2011, de demonstrant, geen Belg is. Dat moeten we toch afleiden uit de manier waarop de vereende krachten van werkgevers, zelfstandigen, rechtse partijen, zogezegd onafhankelijke denktanken en niet in de laatste plaats de media, zich uitleven in aanvallen op ons sociaal model én zich inspannen om de verdedigers ervan uit te schakelen. In het hele debat over het sociaaleconomisch luik van het regeringsprogramma kwamen de mensen waarover het gaat, geen enkele keer aan bod. Wie afwijkt van het rechtse eenheidsdenken preekt in de woestijn. Een televisiedebat over het hervormen van ons sociaal systeem moet vandaag de dag blijkbaar alleen gevoerd worden tussen vertegenwoordigers van n-va, voka en itinera. Om op het einde vast te stellen dat iedereen het roerend eens is. De koffie die unizo schenkt op de ochtend van een vakbondsmanifestatie is bijna belangrijker dan de boodschap van 70.000 betogers. En pas als er spontane stakingen uitbreken verschuift de berichtgeving over het protest van diep in de binnenbladzijden naar de voorpagina. Om schande te spreken van zoveel onverantwoordelijkheid. Nog erger dan het doodzwijgen van onze standpunten en het onzichtbaar maken van de mensen waarvoor we opkomen, is het beeld dat continu en moedwillig van de vakbonden wordt opgehangen. Een soort van ‘kwade structuur’ die los staat van de bevolking in dit land en die de werknemers het leven zuur maakt. Op basis van dit beeld moet een buitenstaander zich toch afvragen waar de vakbonden in dit land toch hun miljoenen leden halen?

Bij zoveel inspanningen om de georganiseerde vakverenigingen onderuit te halen kan men alleen besluiten dat sommigen wel heel graag zouden hebben dat ‘dé demonstrant’ van Time in alle ongeorganiseerdheid ook in ons land voet aan grond zet. Want men moet zich geen illusies maken. Met of zonder vakbonden gaat de kruik te water tot ze barst en gaan mensen reageren. Georganiseerd of niet. Wie vandaag meent wind te moeten zaaien moet er zich aan verwachten morgen storm te oogsten.

Dirk Schoeters
algemeen secretaris
(27-12-2011)

Lees online

Downloads

Downloads

Zoek op trefwoord

cultuur Linx+ militanten Seniorenwerking

Terug Top